Barış Alper Yılmaz'ın bitmeyen koşusu

Dünya Kupası gündemini BBC Türkçe'den takip etmek artık WhatsApp'ta da mümkün. Haberlerimizin doğrudan telefonunuza gelmesi için tıklayın.

O, Türk futbolunun alışık olduğu kahramanlardan biri değil. Bir oyun kurucu değil. Bir maestro değil. Bir şair hiç değil. Daha çok bir doğa olayı gibi.

Belki de bu yüzden onu anlamak için istatistiklere değil, geldiği yere bakmak gerekiyor. Çünkü Barış Alper Yılmaz da biraz İkizdere'ye benziyor. Rize'nin dağlarına.

Haritaların düz çizgilerle göstermeye çalıştığı ama gerçekte hiçbir şeyin düz olmadığı yerlere.

Yolun bir anda viraja dönüştüğü, derenin taştığı, sisin çöktüğü, havanın beş dakikada değiştiği bir coğrafyaya.

İkizdere insanı doğayla kavga etmez, ona uyum sağlar. Karadeniz'de insanlar dağları fethetmez. Dağlarla pazarlık eder. Sis kalkana kadar bekler, yağmur dinmeyince yürümeye devam eder. Orada hayatın büyük kısmı mücadele değil, sabırdır.

Türk futbolu uzun zamandır bir gecede tanıştığı mucizeleri sevse de Barış Alper'in hikayesi bir sıçramanın değil, uzun bir tırmanışın hikayesi.

Rize Özel İdarespor'dan Ankara Demirspor'a, oradan Keçiörengücü'ne, sonra Galatasaray'a uzanan yol boyunca giydiği her yeni forma biraz daha farklı bir Barış Alper'i sahaya çıkardı.

Top ona geçtiğinde her şey biraz hızlanıyor, maçın ritmi değişiyor. Bazen son pası veremiyor. Bazen yanlış tercihi yapıyor. Ama yine de yolun ortasında belirip ufukta kaybolan bir Road Runner'ı andırıyor.

Yakaladığınızı sandığınız anda çoktan başka bir yere gitmiş oluyor.

Bu yüzden onu anlatırken mesele ne kadar yetenekli olduğu değil, ne kadar durdurulabilir olduğu. EURO 2024'te Virgil van Dijk bile aynı şeyden yakınıyordu: Barış Alper bir türlü yerinde durmuyordu.

Modern futbol, oyuncuları kategorilere ayırmayı seviyor. Kanatlar, forvetler, oyun kurucular. Barış Alper ise bu kategorilerin dışında kaldı. Okan Buruk da Montella da ona bakınca yalnızca bir kanat oyuncusunu değil, sahanın bir yerinde yangın çıksa ilk gönderilecek isimlerden birini görüyorlardı.

Bir oyuncuyu sol açık, sağ açık, santrfor, sol bek ve sağ bek oynatıp, her görevde performans beklemek taktiksel bir intihardır. Tabii eğer elinizdeki oyuncu başlı başına fiziksel bir istisna değilse.

Maçlardan geriye bazen istatistikler değil, Barış Alper'in dizlerindeki sıyrıklar ve bileklerindeki yaralar kalır. En sevdiği filmin 300 Spartalı olması da tesadüf değildir. Film vazgeçmeyenleri, direnenleri anlatır.

Bazı dereler vardır, bir noktadan sonra yatağı dar gelir. Geçen yaz Barış Alper'e de biraz öyle olmuş gibiydi. Kariyeri boyunca sabretmiş, beklemiş, sırasının geleceğine in