Tembel hayvanın tembelliğinin sırrı DNA'sında saklıymış

30 milyon yıldır hiçbir şeyi aceleye getirmeyen bir canlı düşünün. Tembel hayvanlar, vahşi doğanın amansız rekabetinde ne hızla ne de keskin avcılık içgüdüleriyle var oldu; bunun yerine enerjiyi inanılmaz ölçüde verimli kullanmayı öğrendi. Bilim insanları şimdi bu stratejinin biyolojik temelini bulduklarını söylüyor: Sır, genomun içine gömülü "zıplayan genler"de gizli.

Max Planck Enstitüsü ve Wellcome Sanger Enstitüsü'nden araştırmacılar, Berlin Hayvanat Bahçesi'ndeki bir iki parmaklı tembel hayvandan alınan doku örnekleriyle canlının gen haritasını çıkardı. Veriler, en yakın akrabaları olan karıncayiyen ve armadillo ile karşılaştırıldı. Bu üç tür, kökeni Güney Amerika'ya dayanan Xenarthra familyasından geliyor.

Karşılaştırma çarpıcı sonuçlar ortaya koydu: Tembel hayvanların DNA'sında, kendini kopyalayıp genomun farklı noktalarına yapışabilen çok sayıda aktif transpozon, yani zıplayan gen bulunuyor. Benzer yapılar başka canlılarda da mevcut; fakat tembel hayvanlar bu mekanizmayı çok daha ileri götürmüş durumda.

BMC Biology'de yayımlanan çalışma, tembel hayvanı sadece doğa tarihi açısından ilginç kılmıyor; tıp dünyası için de somut kapılar aralıyor. Diyabet, yaşlanmaya bağlı bozukluklar, kas erimesi ve sinir sistemi hasarı gibi pek çok kronik hastalığın temelinde mitokondri fonksiyon bozukluğu var. Tembel hayvan hücreleri, bir organizmanın son derece düşük enerji seviyelerinde nasıl sağlıklı kalabildiğini gösteren doğal bir model sunuyor. Organ naklinden yoğun bakım tıbbına, sağlıklı yaşlanmadan uzun süreli uzay yolculuklarına kadar uzanan geniş bir yelpazede bu genetik kodun izlerini sürmek, araştırmacılar için giderek daha cazip bir hedef haline geliyor.