Καντάτα για δολοφόνους
Εχουν μια τελετουργία οι διαμαρτυρίες για τις απανωτές γυναικοκτονίες που μας συμβαίνουν . Κόκκινα σεντόνια που υποδύονται το αίμα και μπόλικο ανάθεμα στην «Πατριαρχία», με αποτέλεσμα ο δράστης, αυτό το σκουλήκι με πέος, η ξεφτίλα του φύλου του, να κρύβεται πίσω από όλα αυτά χωρίς να ενδιαφερθούμε ποτέ να δούμε τη μούρη του και το ονοματάκι του φαρδύ πλατύ και ολογράφως. Η πιο καλή κρυψώνα για τέτοιας λογής αποβράσματα είναι μακράν η ιδεολογική. Ακου « πατριάρχης » ένας συμπλ
Η συγγραφέας ασκεί κριτική στον τρόπο που οι διαμαρτυρίες για τις γυναικοκτονίες εστιάζουν στην «Πατριαρχία» ως αφηρημένη έννοια, παραβλέποντας την ταυτότητα και την ευθύνη του δράστη. Επισημαίνει ότι η χρήση ιδεολογικών όρων όπως «πατριάρχης» για να περιγράψει κανείς έναν δολοφόνο είναι παραπλανητική και εξυπηρετεί μόνο τον ίδιο τον δράστη, προσφέροντάς του ένα αφήγημα ισχύος. Τονίζει ότι ο Αβραάμ, ως βιβλικό πρόσωπο, και η θρησκεία της αγάπης δεν έχουν σχέση με τους σύγχρονους θύτες. Η κριτική επεκτείνεται και σε όσους «παίρνουν κάτω από τις φτερούγες τους τα τέκνα τέτοιων φονικών», υπονοώντας την ανάγκη για πιο ουσιαστική αντιμετώπιση της βίας. Η συγγραφέας καλεί να μην δίνονται πολιτισμικά άλλοθι σε τέτοιες πράξεις, τονίζοντας ότι η ρίζα του προβλήματος δεν είναι ο μύθος της πατριαρχίας, αλλά συγκεκριμένες, αρρωστημένες επιθυμίες.
Το άρθρο αναδεικνύει την ανάγκη για ακριβή ορολογία και εστίαση στην ατομική ευθύνη κατά την αντιμετώπιση της ενδοοικογενειακής βίας και των γυναικοκτονιών.
📌 Kaynak
Bu özet Greece kaynağından otomatik derlenmiştir. Tamamı için orijinal habere gidin.
Orijinal haberi oku →