اعجوبه‌ای به نام لیونل مسی؛ نبوغی که تسلیم سن و سال نمی‌شود

در روزی که روز ستاره‌های بزرگ فوتبال در جام جهانی ۲۰۲۶ بود، لیونل مسی نمایشی داشت که توجه همه را بالاتر از بزرگ‌ترین فوتبالیست‌های جهان به خودش جلب کرد.

تنها چند ساعت پس از آن که کیلیان امباپه فرانسوی و ارلینگ هالند نروژی هر کدام با زدن دو گل در جام جهانی درخشیدند، صحنه برای او آماده شد. اما این نه یک اجرای فرعی که خود نمایش اصلی بود: نمایش مسی.

نخستین هت‌تریک او در جام جهانی و شانزدهمین گل او در این مسابقات که برابر با رکورد میرسلاو کلوزه، بهترین گلزن تاریخ جام جهانی، بود و یادآوری دیگری بر این واقعیت که او به‌رغم سن و سالش، قصد کناره‌گیری ندارد.

آرژانتین سه بر صفر الجزایر را شکست داد و مسی در مرکز تمام این اتفاقات بود. هم‌زمان با غروب آفتاب در افق کانزاس‌سیتی، این بازیکن ۳۸ ساله، نخستین فوتبالیست تاریخ شد که در شش دوره جام جهانی حضور یافته است و با اختلاف یک روز، رقیب خود کریستیانو رونالدو را پشت سر گذاشت.

درست ۲۰ سال پس از نخستین بازی در جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان به عنوان یک جوان ۱۸ ساله، یکی از بزرگ‌ترین ابرستاره‌های فوتبال در دویستمین بازی ملی ، به اندازه همیشه آماده نشان داد و نمایش چشمگیر دیگری ارائه کرد.

البته پس از گل اول، لحظاتی نگران‌کننده برای هواداران مسی رقم خورد: کمی بعد از دقیقه ۳۰ مسابقه، استوک‌های مسی به پشت پاشنه پای عیسی ماندی برخورد کرد، ولی داور واکنشی نشان نداد و کاپیتان تیم ملی آرژانتین از این موقعیت بیشترین بهره را برد.

او پس از بازی گفت: «تجربه این لحظه در کنار خانواده و هم‌تیمی‌هایم، یعنی کسانی که همیشه در کنارم هستند، واقعا زیباست. تیم ما یک گروه بسیار متحد و قوی است. حس خوبی دارم؛ ما این شانس را داشتیم که یک مسابقه سخت را ببریم. شروع کار با پیروزی در اولین بازی بسیار مهم است.»

«از هواداران سپاسگزارم، چون بار دیگر نشان دادند که آرژانتین دیوانه این ورزش است؛ ما دوباره ورزشگاه را پر کردیم. هر چیزی که اکنون تجربه می‌کنم برای من حکم پاداش را دارد. این شانس را داشته‌ام که به تمام رویاهایم ـ یا حتی بیشتر از آن چه در سطح حرفه‌ای و شخصی تصور می‌کردم ـ برسم.»

لیونل اسکالونی، سرمربی آرژانتین، نیز گفت: «کلمه‌ای برای توصیف مسی ندارم. او ۲۰ سال است که ما را به دیدن چنین صحنه‌هایی عادت داده است و به هر کسی که بازی‌اش را تماشا می‌کند، انگیزه می‌دهد.»

در همان دقایق ابتدایی، نشانه‌هایی از آن چه در پیش بود، آشکار شد.

در دقیقه چهارم، مسی با سرعت فرار کرد و توپ را از لوکا زیدان، دروازه‌بان الجزایر و پسر زین‌الدین زیدان، عبور داد ولی پرچم کمک‌داور به نشانه آفساید بالا رفت و مانع از شکل‌گیری یک آغاز رویایی شد.

هواداران به گونه‌ای شادی کردند که انگار قهرمان جام جهانی شده‌اند. خبرنگاران با نگاهی حاکی از حتمی بودن ماجرا به یکدیگر نگاه کردند؛ این اتفاق رخ می‌داد و این فقط یک تاخیر کوتاه بود.

در دقیقه ۱۸، لحظه موعود برای مسی فرا رسید. او در فاصله ۲۳ متری دروازه، توپ را روی پای چپ خود آورد و با ضربه‌ای تماشایی آن را به کنج سمت راست دروازه فرستاد.