Τα ίδια Παντελάκη μου…

Εχει κανείς την εντύπωση, ή μάλλον τη βεβαιότητα, πως όταν ακούς τους πολιτικούς – σχεδόν στο σύνολό τους – να μιλάνε, συμφωνώντας ομοθυμαδόν ή με επιφύλαξη για την ακρίβεια στα σουπερμάρκετ, ή διαφωνώντας, ως το σημείο να αποφεύγεται παρά τρίχα μια σύγκρουση αιματηρή, για το μέγεθος των υποκλοπών ή για την ύπαρξη ή την ανυπαρξία του «κράτους δικαίου» , δεν είναι γιατί τους ενδιαφέρει μια ουσιαστική λύση ή μια πειστική απάντηση. Είναι κυρίως, γιατί συνιστούν τα πιο πρόσφορα και ανώδυνα μέσα, προκειμένου να συναντηθούν με τους οπαδούς τους σε έναν «κοινό τόπο», ώστε η όποια τοποθέτησή τους μέσα σε ένα καθημαγμένο τοπίο, να ηχεί ως η πιο δελεαστική για τους οπαδούς, παραμένοντας ταυτόχρονα η πιο συμφέρουσα για τους ίδιους τους πολιτικούς. Διαφορετικά πώς θα ήταν δυνατόν να συμφωνούν όλοι μεταξύ τους, ομολογώντας το μάλιστα απερίφραστα, πώς, αν και οι πολίτες ψηφίζουν στο σύνολό τους με βάση «το πορτοφόλι τους», οι ίδιοι οι πολιτικοί – παρά την απαξίωση που συνεπάγεται μια ανάλογη διαπίστωση – σε σχέση με την οποιαδήποτε πολιτική ιδεολογία, ηθική αξία ή κοινωνικό πιστεύω, θα όφειλε να εμφορεί τον οποιοδήποτε πολίτη, μπορεί να εμφανίζονται – επιμένοντας μάλιστα – πως έχουν ανάμεσά τους τεράστιες διαφορές. Αν κάτι παραμένει άκρως αξιοπαρατήρητο μέσα σ’ αυτή τη συνθήκη, είναι το γεγονός ότι εμείς οι πολίτες, στο σύνολό μας, δεν φαίνεται να υποψιαζόμαστε καν πως άνθρωποι που συμβαίνει να μας περιφρονούν βαθύτατα, όπως οι πολιτικοί, με το να μας υπολογίζουν ως έρμαια («το πορτοφόλι» που σημειώσαμε ήδη) του πλέον προσωποπαγούς συμφέροντος, είναι δυνατόν ταυτόχρονα να μας λογαριάζουν ως πρόσωπα που τα συγκινεί η καταπάτηση εννοιών και αξιών όπως είναι η «ελευθερία» και η «δικαιοσύνη». googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); }); googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Δικαιούται επομένως να αναρωτηθεί κανείς γιατί μια τόσο άφαντη, σε οποιοδήποτε επίπεδο πολιτικής δραστηριότητας, λέξη, όπως η λέξη «ανωτερότητα» , να προκύπτει με έναν τόσο δριμύ τρόπο, ώστε να επιμένεις ως πολιτικός, διαρρηγνύοντας συχνά τα ιμάτιά σου, να θέλεις να ευεργετείς ανθρώπους που έχεις δείξει, αναγνωρίζοντάς τους ως συμφεροντολόγους, ότι τους περιφρονείς. Θα ήταν όμως ποτέ δυνατόν να διαθέτουμε ένα τόσο μεγάλο πλήθος πολιτικών όσον αφορά τους υψηλόφρονες στόχους τους και να συνεχίζουμε να τσαλαβουτάμε στα βαλτόνερα μιας κενολόγας πολυλογίας με όλα τα χαρακτηριστικά μιας πολιτικής ασφυξίας, που επιπλέον, φαίνεται να μην μας πολυαπασχολεί. Διαφορετικά πώς θα μπορούσε να ανανεώνεται και να διαιωνίζεται με έναν τόσο προβλεπόμενο τρόπο ώστε να μπορείς να υπολογίσεις με ακρίβεια το τι θα ειπωθεί ή το τι θα συμβεί ακόμη και μέσα στο χαρακτηριζόμενο, ως ασαφές επερχόμενο προεκλογικά φθινόπωρο. googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); }); Αν η πολιτική ζωή έχει εξελιχθεί σε ένα είδος θεατρικού έργου με τόσο στυγνό τρόπο μοιρασμένους τους ρόλους ώστε να μη διαγράφεται ούτε ως υποψία η έκπληξη που θα σήμαινε την προοπτική μιας διεξόδου, οφείλεται αποκλειστικά στους ίδιους τους πολιτικούς. googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); }); Συνειδητοποιώντας ο καθένας για λογαριασμό του την πραγματική εμβέλεια της φωνής, του αντί να προσπαθεί να την μεγεθύνει προσεταιριζόμενος και άλλες φωνές, αγωνίζεται να πείσει πως η «φωνή» του έχει τις προϋποθέσεις να εξελιχθεί σε δεσπόζουσα. Οταν όμως επιμένεις μια οποιαδήποτε μορφή επικράτησης, να την αναπτύξεις σε μονοκρατορία, αυτομάτως στερείς τον εαυτό σου από την δυνατότητα κάθε πεποίθηση, πίστη, ή αξία να σου είναι χρήσιμη. Κι όταν τις μετέρχεσαι, όλοι καταλαβαίνουν ότι πρόκειται για ψέμα.