Απόρριψη

Ακόμη δυσκολεύομαι να κατανοήσω τη φασαρία με τον Γιωτόπουλο . Ποιοι είναι οι αυτόκλητοι υπερασπιστές ενός ισοβίτη και βαριά καταδικασμένου εγκληματία; Για ποιον λόγο άραγε σκίζουν τα ρούχα τους; Και δεν εννοώ ότι δυσκολεύομαι να συμφωνήσω σε κάτι που δεν θα έκανα ποτέ. Αλλά έστω κι απλώς να τους κατανοήσω. Ακούω και διαβάζω ατελείωτες μπαρούφες είτε από τα υπολείμματα κάποιων αριστερών κομμάτων και των αξιολύπητων βουλευτών τους, είτε από τα υπολείμματα μιας ορισμένης δημοσιογραφίας που είχε βουτηχτεί από παλιά στην «κατανόηση» των δολοφόνων έως τον λαιμό. googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); }); googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Τους παρείχαν κοινωνική αποδοχή. Και ιδεολογική συγκάλυψη. Και πολιτική ανοχή. Και πολλές δικαιολογίες μαζί με ελαφρυντικά. Είχαμε φτάσει στο σημείο να αναρωτιόμαστε (κάποια στιγμή της δεκαετίας του ’80 και του ’90…) ποιοι είναι τελικά οι αποδιοπομπαίοι. Οι δολοφόνοι ή τα θύματά τους. Ευτυχώς η δημοκρατία κατάφερε να αντεπεξέλθει. Οι εγκληματίες συνελήφθησαν και καταδικάστηκαν. Αλλά τα θύματά τους δεν γύρισαν ποτέ πίσω. googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); }); Μας είπαν ότι «η δημοκρατία δεν εκδικείται». Καμία αντίρρηση. Αλλά όλοι θέλαμε να ελπίζουμε ότι η δημοκρατία τουλάχιστον τιμωρεί. Χωρίς εκπτώσεις. Συγκρουστήκαμε τότε με όλες τις πλύστρες του εγκλήματος. Συγκρουστήκαμε ίσως όχι όλοι. Αλλά αρκετοί. Και τώρα, οι ίδιες πλύστρες ή τα υπολείμματά τους φωνάζουν για «εκδικητικότητα» και διεκδικούν «δημοκρατική ευαισθησία». googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); }); Μπα; Ευαισθησία για ποιους; Για ανθρώπους που όχι μόνο δεν απολογήθηκαν, όχι μόνο δεν εξέφρασαν τη συμπόνια τους, όχι μόνο δεν ψέλλισαν δυο κουβέντες κατανόησης του πόνου που προκάλεσαν, αλλά ούτε καν παραδέχτηκαν τα εγκλήματά τους; Κι ακούω εμβρόντητος να χαρακτηρίζεται «επικίνδυνη αντίληψη για τον σωφρονισμό» η απαίτηση «ηθικής μεταστροφής» του καταδικασμένου που διατύπωσε ο Αρειος Πάγος. Συγγνώμη αλλά αν δεν προκύπτει «μεταστροφή», τότε για ποιον σωφρονισμό μιλάμε; Κι αν ο εγκληματίας παραμένει αμετάπειστος κι αμετακίνητος στην εγκληματική δοξασία του, τότε σε τι έχει σωφρονιστεί; Πρώτη φορά ακούω για σωφρονισμό που δεν σωφρονίζει. Κι όλα αυτά για τον Γιωτόπουλο ή λίγο παλαιότερα τον Κουφοντίνα; Οχι μόνο. Διότι οι πλύστρες έρχονται ουσιαστικά να υποστηρίξουν τον δικό τους εαυτό. Που πιστεύει ότι οι δολοφόνοι υπηρετούσαν κάποια ευγενή ιδανικά ή κάποια υψηλά ιδεώδη κι ότι απλώς τους ξέφυγε λίγο η σκανδάλη, μην το κάνουμε και θέμα. Οι πλύστρες λοιπόν μοιράζονται τα ίδια ιδανικά και τα ίδια ιδεώδη με τους δολοφόνους και εκλαμβάνουν την απαίτηση «ηθικής μεταστροφής» τους ως απόρριψη του δικού τους εαυτού. Καλώς Ή κακώς, αυτή είναι η αλήθεια. Που δεν σηκώνει καμία μεταστροφή. Ή ξέπλυμα.