Ιδιωτικοποιημένη πολιτική

Αν και κατανοητή στο πλαίσιο της πολιτικής αισθητικής, η επίμονη άρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του ίδιου του Πρωθυπουργού να τοποθετηθούν επί της ουσίας πάνω στις πολιτικές ευθύνες τους για τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα με εμπλοκή στελεχών της κυβερνητικής παράταξης, όπως και η μονότονα επαναλαμβανόμενη απόδοση της «ενδημικής διαφθοράς» στις «διαχρονικές κακοδαιμονίες» του Δημοσίου ή το «βαθύ κράτος», εντούτοις ολοένα και περισσότερο αρχίζουν και μοιάζουν με έμμεση παραδοχή ενοχής, εάν αναλογιστούμε ότι και στην πιο πρόσφατη υπόθεση – αυτή των πολεοδομιών – είχαμε δύο παραιτήσεις γενικών γραμματέων υπουργείων, που είναι πολιτικές και όχι υπηρεσιακές θέσεις. Ομως, η απλή διαπίστωση ότι, εάν κάπου δείχνει να είναι ενδημική η διαφθορά, αυτό δεν αφορά το «κράτος γενικά», αλλά μάλλον την παράταξη που κυβερνά εδώ και επτά χρόνια , μπορεί να είναι βέλος στη φαρέτρα της αντιπολίτευσης, όμως δεν εξηγεί γιατί διαπιστώνουμε αυτό το φαινόμενο· ιδίως από τη στιγμή που η απλή απόδοση στο πώς η «γραφειοκρατία διευκολύνει τη διαφθορά», που είναι το μέγιστο που προσφέρει, ως ερμηνεία η κυβέρνηση, οδηγεί στην καλύτερη των περιπτώσεων στην αυταπάτη ότι η «αλλαγή χειριστή» , μέσα από την εκτεταμένη ψηφιοποίηση διοικητικών διαδικασιών, αποτελεί από μόνη της εγγύηση ότι τέτοια φαινόμενα δεν θα επαναλαμβάνονται πλέον. Ισως ένα ερμηνευτικό νήμα να προσφέρει το γεγονός ότι το πιο χαρακτηριστικό σκάνδαλο από αυτά που συζητάμε, αυτό των πολεοδομιών, αφορά καταγγελλόμενες συναλλαγές που όμως αφορούν τη διευκόλυνση επιχειρηματικών πρακτικών στο real estate, μέσα από την παράκαμψη περιορισμών που αφορούν τα διατηρητέα κτίρια – κάτι που εμφανώς συντονίζεται με την κυβερνητική πολιτική που αντιμετωπίζει τη διευκόλυνση των «επενδύσεων» και την παράκαμψη τέτοιων εμποδίων στην επιχειρηματικότητα. googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); }); googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Οτι κάποιοι πιθανώς να θεώρησαν ότι μπορεί να υπάρξει και ίδιον όφελος σε αυτή τη διαδικασία δεν αναιρεί ότι στην πράξη υλοποίησαν κάτι που δεν είναι ανταγωνιστικό προς τον κυβερνητικό σχεδιασμό. Αντίστοιχα, δύσκολα μπορεί κανείς να μην παρατηρήσει ότι υπάρχει μια συμμετρία ανάμεσα στη διασπάθιση των ευρωπαϊκών ενισχύσεων μέσω ΟΠΕΚΕΠΕ για λόγους κομματικής ψηφοθηρίας και τον τρόπο που σημαντικό μέρος του Ταμείου Ανάκαμψης παροχετεύτηκε σε εταιρείες που όχι μόνο είδαν τον τζίρο τους να εκτινάσσεται αλλά και απέκτησαν τόση οικονομική επιφάνεια, ώστε να μπορούν να επενδύσουν και στα μέσα ενημέρωσης και δη σε φιλοκυβερνητική κατεύθυνση. Ολα αυτά μας φέρνουν στην ουσία του προβλήματος. Μια πολιτική παράταξη που έκανε όντως θέση αιχμής της την με κάθε τρόπο διευκόλυνση της επιχειρηματικότητας και που σε αυτό το πλαίσιο επέμεινε ότι ήταν σε θέση να διαχειριστεί αποτελεσματικά σε αυτή την κατεύθυνση τη δημόσια και ευρωπαϊκή χρηματοδότηση, αντικειμενικά και ανεξαρτήτως του εάν υπήρξε κεντρικός σχεδιασμός για όλα αυτά, διαμόρφωσε κλίμα ευνοϊκό για τέτοιες παραβατικές συμπεριφορές, ιδίως εάν προσθέσουμε την αντίληψη ότι στράτευση στα κοινά και ατομικός πλουτισμός δεν είναι ανταγωνιστικές έννοιες. Στην πραγματικότητα μια πολιτική της ιδιωτικοποίησης ήρθε να συναντήσει την ιδιωτικοποίηση της πολιτικής.