Babamın Vasiyeti: 'Ben Varken Hayatını Yoluna Koy'

1995 yılında hayatını kaybeden baba, geride derin bir boşluk bırakmıştır. Yazar, babasının yokluğunda onu geceleri gökyüzünde aradığını ve "Ben yokken ne yaparsın ey aptal?" sözlerini hatırladığını belirtiyor. Babası, büyük ve saygın bir ailenin çocuğu olup, çiftçilikle uğraşan geniş bir ailenin tek sorumlusuydu. Kendi besi çiftliği de bulunan babası, Almanların yardımıyla getirilen ineklerle ilgilenirdi. Ortak aile hayatının getirdiği yoğun çalışma temposu babasını erken yaşlandırmıştı. Kardeşlerin ayrı evler kurmasıyla, yedi çocuklu ailenin geçim sıkıntısı baş gösterdi. Babası, elindeki tüm imkanlara rağmen düzenli gelir elde edemediği için büyük bir endişe içindeydi. Bu durum üzerine evlerinin yanına bir bakkal dükkanı açmaya karar verdi. Haftanın her cumartesi günü eşyalar için Savar Nama Pazarı'na giderdi ve bazen yazar da ona eşlik ederdi. Babası, bu pazar gezilerinde Kalisahar'ın tatlıcı dükkanına girer, büyük bir tatlı, yoğurt ve pirinç karışımı sipariş ederdi. Yazar, bu ikramı bitiremezdi ve kalanını babası özenle yerdi. Bakkal dükkanından da zarar edince, bu kez toptan şeker alıp yakındaki Mushurikhola Pazarı'nda perakende satmaya karar verdi. Babasının bu zorlu yaşam mücadelesinden ders çıkaran yazar, her kardeşinin eğitimine önem vermesini sağladı. Babası, yazarın derslerine önem vermesi için onu sık sık uyarırdı: "Okumaktan başka çare yok evlat. Ben varken hayatını yoluna koy! Yoksa benim gibi eşek gibi çalışıp hayatını bitirirsin." Yazar, ilkokul üçüncü sınıftayken babasının, kalem almak için elindeki 500 TL'lik banknotu bozdurup sadece 3 TL'lik bir kalem aldığını hatırlıyor ve babasının eğitimine verdiği önemi vurguluyor.