Yağmurlu Bir Günün Anısı: Aşkın Başlangıcı ve Engelleri

Yağmurlu bir günde başlayan tanışma, iki genç insan arasında bir yakınlığın filizlenmesine vesile olur. Şiddetli yağmur altında eve dönerken ıslanmamak için bir talpa ağacının altına sığınan anlatıcı, yanından geçen Şovon'un uzattığı şemsiyeyi ilk başta reddeder. Ancak yağmurun dinmemesi üzerine tekrar yola koyulduğunda, Şovon tekrar yanına gelir ve bu kez şemsiyesini paylaşır. Büyük ahşap şemsiyenin altında sessizce yürürlerken, aralarındaki buzlar erir ve sohbet etmeye başlarlar. İlk temas, o şemsiyenin altında parmak uçlarının birbirine değmesiyle gerçekleşir. Anlatıcı, bu ilk dokunuşun yarattığı heyecanı ve Şovon'un varlığının kendisini nasıl güvende hissettirdiğini anlatır. Eve yaklaştıklarında, bir bambu koruluğunun yanında durup, rüzgarda sallanan yabani çiçekleri, yağmur damlalarını ve suda açan nilüferleri seyrederler. Bu kısa an, anlatıcının zihninde derin bir iz bırakır. Şovon ayrıldıktan sonra, anlatıcı o kısa sohbetin ve dokunuşun kendisini ne kadar etkilediğini fark eder. Üniversitede birkaç kez karşılaştıklarında ve konuştuklarında, bu ilk karşılaşmanın yarattığı hisler hala canlıdır. Anlatıcının zihninde oluşan o ilk 'nokta', zamanla büyüyerek bir 'çember' haline gelir ve Şovon'u hayatının merkezine yerleştirir. Ancak, bu yoğun duygu seline rağmen, ilişkilerini resmiyete dökmeye çalıştıklarında, aralarındaki 'itiraz duvarı'nın' ne kadar yüksek olduğunu fark ederler ve bu duvarı aşamazlar.