Το ΠΑΣΟΚ στο στόχαστρο του Τσίπρα

Το εγχείρημα Τσίπρα ξεκινά με ένα στρατηγικό παράδοξο. Δεν προέκυψε ως οργανική κοινωνική διεργασία « από τα κάτω », αλλά ως προσωπική πρωτοβουλία «από τα πάνω». Καμία κοινωνική ανάγκη δεν επέβαλε τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ , ούτε κάποιος εμπόδιζε την επιστροφή του κ. Τσίπρα στην ηγεσία του. Ο ίδιος επέλεξε μια προσωποπαγή επανεμφάνιση. Δεν καλύπτει κανένα πολιτικό κενό. Αντίθετα, επιτείνει τον κατακερματισμό της προοδευτικής αντιπολίτευσης. Γιατί το πολιτικό κενό αποτυπώνεται μόνο στην κάλπη – όχι στις δημοσκοπήσεις. Και η κάλπη εκκρεμεί. Ενδεχομένως, μόνο κάποιοι επιχειρηματικοί κύκλοι διαπιστώνουν πολιτικό κενό, έχοντας αντιληφθεί ότι το ΠΑΣΟΚ δεν διαπραγματεύεται την πολιτική αυτονομία του απέναντι σε κανέναν. Η πρόσφατη πολιτική ιστορία τεκμηριώνει ότι η αρχική δημοσκοπική ώθηση νεοεμφανιζόμενων σχημάτων δεν επιβεβαιώνεται στις εκλογές. Αυτό προκύπτει και από το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών του περασμένου Μαΐου στην Κύπρο, όπου, στην κάλπη, οι ψηφοφόροι συσπειρώθηκαν στις ιστορικές πολιτικές δυνάμεις. Το ρεύμα υπέρ των νεότερων κομμάτων, που προεξοφλούσαν πολλοί ερμηνεύοντας τα ποιοτικά στοιχεία των προεκλογικών δημοσκοπήσεων, αποδείχθηκε αναιμικό. googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); }); googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Αντί για « μονομέτωπη » αντιπαράθεση με τις πολιτικές της ακρίβειας, των ανισοτήτων και της θεσμικής απαξίωσης, οι «νεόπλουτοι της πολιτικής» υποστηρίζουν αλαζονικά ότι «το ΠΑΣΟΚ δεν είναι όμορος χώρος». Κηρύσσουν την έναρξη «διμέτωπου αγώνα», προς όφελος του κυβερνώντος κόμματος. Επιδιώκουν να αναβιώσουν το «εκπεσόν δίπολο» Μητσοτάκη – Τσίπρα. Τα προσωπικά πολιτικά συμφέροντά τους συγκλίνουν. Γι’ αυτό κι η επανεμφάνισή του Αλέξη Τσίπρα στρέφεται στην πράξη κατά του ΠΑΣΟΚ και όχι κατά της Νέας Δημοκρατίας. Ο ίδιος, όμως, δεν είναι νέο πρόσωπο . Εχει τη φθορά ενός δυστοπικού παρελθόντος που ο ίδιος συνδιαμόρφωσε και σήμερα προσπαθούμε να ξεχάσουμε. Την αδιόρθωτη εξάρτηση από το παρελθόν του επιβεβαιώνει η ευκολία των προεκλογικών υποσχέσεων, όπως για παράδειγμα η κατάργηση των πανελλαδικών εξετάσεων και οι δωρεάν μετακινήσεις με αστικά λεωφορεία· χωρίς να αναφέρουμε άλλα, συχνά ευτράπελα, που τάζουν στελέχη του. Το ΠΑΣΟΚ έχει και τη θεσμική σοβαρότητα και την προγραμματική αξιοπιστία να μην πλειοδοτεί. Ο κ. Τσίπρας αδιαφορεί για τον κίνδυνο ενός πολιτικού συνεχούς, δωδεκαετούς δεξιάς διακυβέρνησης, χωρίς ιστορικό προηγούμενο ούτε στη δεκαετία του ’50. Το μόνο που τον απασχολεί τώρα είναι να εκτοπίσει το ΠΑΣΟΚ από τη διεκδίκηση της εξουσίας – όχι τη Νέα Δημοκρατία από την εξουσία. Η Ελένη Κιούση είναι νομικός, PhD, μέλος της ΚΠΕ του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ