«Φρένο» από το Βατικανό στα λαϊκά κηρύγματα

Σε μια απόφαση που αναμένεται να προκαλέσει έντονες αναταράξεις στους κόλπους της Καθολικής Εκκλησίας, το Βατικανό απέρριψε κατηγορηματικά το αίτημα των γερμανών επισκόπων να επιτραπεί σε λαϊκούς – άνδρες και γυναίκες με επαρκή θεολογική κατάρτιση – να εκφωνούν κηρύγματα κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας. Η κίνηση αυτή αποτελεί ένα ξεκάθαρο «φρένο» της Ρώμης στις ριζοσπαστικές μεταρρυθμιστικές προσπάθειες της λεγόμενης «Γερμανικής Συνοδικής Πορείας» και καταγράφεται ως η πρώτη μεγάλη, βαθιά, μη δημοφιλής απόφαση του ποντίφικα, η οποία φέρνει στην επιφάνεια τις δογματικές αποστάσεις μεταξύ της προοδευτικής γερμανικής πτέρυγας και της παραδοσιακής ρωμαϊκής διοίκησης. Το επίσημο αίτημα είχε υποβληθεί από τη Γερμανική Επισκοπική Διάσκεψη στα τέλη Μαρτίου, υλοποιώντας μια απόφαση που είχε ληφθεί τρία χρόνια νωρίτερα στο πλαίσιο του εσωτερικού διαλόγου για τον εκσυγχρονισμό της Εκκλησίας. Οι γερμανοί ιεράρχες, αναζητώντας τρόπους να γεφυρώσουν το χάσμα με την κοινωνία και να αντιμετωπίσουν την έλλειψη ιερέων, ζήτησαν μια ειδική εξαίρεση, ώστε πιστοί που διαθέτουν τα κατάλληλα προσόντα να μπορούν να κηρύττουν αντί του κληρικού. Μάλιστα, η γερμανική πλευρά προσπάθησε να ελιχθεί νομικά, προτείνοντας έναν διαχωρισμό μεταξύ της παραδοσιακής θεολογικής «ομιλίας» και ενός πιο γενικού «κηρύγματος». Ωστόσο, το αρμόδιο Δικαστήριο για τη Θεία Λατρεία του Βατικανού, υπό την υπογραφή του καρδινάλιου Αρθουρ Ρος, έκλεισε την πόρτα με τρόπο απόλυτο και χωρίς περιθώρια παρερμηνείας. Στην απάντησή της, η Ρώμη ξεκαθαρίζει ότι η απαγόρευση αυτή δεν αποτελεί έναν απλό, διοικητικό κανόνα που μπορεί να παρακαμφθεί με ένα τοπικό προνόμιο, αλλά πηγάζει από την ίδια τη φύση της Λειτουργίας. Το κήρυγμα μετά την ανάγνωση του Ευαγγελίου θεωρείται αναπόσπαστο κομμάτι του μυστηρίου και αποτελεί αποκλειστικό καθήκον και αποστολή όσων έχουν λάβει το μυστήριο της ιεροσύνης. googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); }); googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Οι γερμανοί επίσκοποι είχαν στηρίξει το αίτημά τους και σε ένα πολύ πρακτικό επιχείρημα: τη χαμηλή ποιότητα των κηρυγμάτων σε πολλές ενορίες της χώρας, επισημαίνοντας ότι πολλοί λαϊκοί διαθέτουν ανώτερη θεολογική μόρφωση ή καλύτερες επικοινωνιακές δεξιότητες από τους ιερείς. Το Βατικανό απέρριψε και αυτόν τον ισχυρισμό, τονίζοντας ότι η λύση στο πρόβλημα δεν είναι η εκχώρηση των καθηκόντων σε μη χειροτονημένους πιστούς, αλλά η διαρκής και αυστηρότερη επιμόρφωση του ίδιου του κλήρου. Παρά την ξεκάθαρη άρνηση, η Ρώμη προσπάθησε να χρυσώσει το χάπι, υποδεικνύοντας ότι στους λαϊκούς απομένουν πολυάριθμα άλλα πεδία δράσης. Το Βατικανό υπενθύμισε ότι άνδρες και γυναίκες μπορούν να κηρύττουν, να αναλύουν τη Βίβλο και να καταθέτουν τις μαρτυρίες τους σε κατηχητικά μαθήματα, σεμινάρια, πνευματικές απομονώσεις ή ειδικές τελετές λόγου, υπό την προϋπόθεση ότι όλα αυτά λαμβάνουν χώρα αυστηρά εκτός της Θείας Λειτουργίας.