Ραντεβού με την πρεσβευτή

Και ο Νίκος Ανδρουλάκης θα συναντηθεί με την πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Αθήνα Κίμπερλι Γκίλφοϊλ. Ο αρχηγός της αντιπολίτευσης έχει λάβει από ημερών σχετική πρόσκληση, αλλά το βεβαρημένο του πρόγραμμα, εξαιτίας των περιοδειών στην περιφέρεια, δεν επέτρεψε την πραγματοποίηση της συνάντησης έως τώρα, πράγμα που επισημάνθηκε στην αμερικανική πρεσβεία, η οποία διαβίβασε τη σχετική πρόταση. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, η συνάντηση της κ. Γκίλφοϊλ με τον κ. Ανδρουλάκη, η πρώτη του προέδρου του ΠΑΣΟΚ με πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Αθήνα, γίνεται προσπάθεια να πραγματοποιηθεί την προσεχή εβδομάδα. Υπενθυμίζεται ότι η αμερικανίδα πρεσβευτής έχει ήδη συναντηθεί με τους κ. Αντ. Σαμαρά και Αλ. Τσίπρα, «στο πλαίσιο των καθηκόντων της και της ενίσχυσης των ελληνοαμερικανικών σχέσεων», όπως έχει αναφέρει η πρεσβεία. Δεν έχει διευκρινιστεί ακόμη αν η κ. Γκίλφοϊλ θα επιδιώξει συναντήσεις και με άλλους αρχηγούς κομμάτων ή παράγοντες της δημόσιας ζωής, όπως για παράδειγμα με τον πρώην πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή. googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); }); googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) «Πράσινη μετάβαση» για λίγους Δεν ξέρω αν περάσει το κατώφλι της αμερικανικής πρεσβείας ένας άλλος πρώην πρωθυπουργός, ο Γιώργος Παπανδρέου . Δεν διαθέτω κάποια σχετική πληροφόρηση. Μπορώ όμως με βεβαιότητα να επισημάνω ότι χθες έκανε το «μπαμ» με μια εφ΄ όλης της ύλης ερώτηση που κατέθεσε και η οποία αφορά την απουσία στρατηγικής για την «πράσινη μετάβαση» στην ενέργεια. Η ερώτηση Παπανδρέου, τεκμηριωμένη από την αρχή ως το τέλος, καταγγέλλει ότι με τις ευλογίες της κυβέρνησης Μητσοτάκη η «πράσινη μετάβαση» που προωθεί η κυβέρνηση είναι για τους λίγους ολιγάρχες, ενώ για τους πολλούς επιφυλάσσει «ενεργειακή φτώχεια», με τη Δυτική Ελλάδα να είναι «πρωταθλήτρια» καθώς πάνω από το 30% των νοικοκυριών αδυνατεί να θερμάνει επαρκώς τις κατοικίες του. Ρομαντισμός στην Κουμουνδούρου Στον ΣΥΡΙΖΑ πάλι, η επώδυνη υπόθεση της διάλυσης δεν έχει θεραπεία. Η πορεία είναι προδιαγεγραμμένη και η αντίσταση που προβάλλει η «τρόικα» Παππάς – Πολάκης – Δούρου απέναντι στο αναπόφευκτο έχει, πρέπει να παραδεχτώ, μια ρομαντική διάσταση. Το βλέπουν ότι πλησιάζει, γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να τον αποτρέψουν, και επιμένουν. Αν αυτό δεν είναι ρομαντισμός ως απάντηση στη σκληρή πραγματικότητα, τότε νομίζω ότι οι όροι έχουν χάσει τη σημασία τους. Ο καινούργιος ελιγμός της «τρόικας» λέγεται «συλλογική ηγεσία». Επικαλούνται ένα άρθρο του καταστατικού του κόμματος (ω της συμπτώσεως, το άρθρο… 16!) είτε για να πειθαναγκάσουν τον πρόεδρο Φάμελλο να τους αδειάσει τη γωνιά είτε να τον θέσουν υπό επιτροπεία, διότι πλην των άλλων, στο έργο «περιουσιακά στοιχεία ΣΥΡΙΖΑ», ο Φάμελλος είτε με τον έναν τρόπο είτε με τον άλλο έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο. googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); }); Το νέο ραντεβού για να υπάρξει μια κάποια εξέλιξη προς αυτή την κατεύθυνση είναι στις 11 Ιουλίου, οπότε θα συνεδριάσει και πάλι η Κεντρική τους Επιτροπή. Η «τρόικα» έχει συγκεντρώσει καμιά 70αριά υπογραφές μελών και ευελπιστεί στο 10ήμερο που ακολουθεί να τις… εκατοστίσει. Τι θέλει να πετύχει; Αναστολή των σχεδιασμών των Τσίπρα – Φάμελλου, σχετικά με τον ΣΥΡΙΖΑ. Αναστολή, γιατί για ματαίωση δεν το βλέπω. Στο τέλος, θα μείνουν μόνοι τους στην Κουμουνδούρου… googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); }); Μουσικές καρέκλες στη Βουλή Και μια προσωπική εκτίμηση γι’ αυτό το άθλιο θέαμα που παρουσιάζει το τελευταίο διάστημα η Βουλή: βουλευτές να αλλάζουν τα κόμματα σαν τα πουκάμισα . Δεν θα αναφέρω το κλασικό «εκείνα τα χρόνια» – τι σήμαινε ένας βουλευτής να αποχωρήσει από το κόμμα του και να ενταχθεί στο απέναντι, αντίπαλο κόμμα . Τον «πόλεμο» που ξεσπούσε, γιατί πάντα μια αποχώρηση συνοδευόταν από πολιτικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά – αν δεν μεσολαβούσαν λεφτά, πολλά λεφτά, οπότε αυτό βαφτιζόταν «αποστασία». Και αντιμετωπιζόταν ως ειδεχθές έγκλημα – περίπτωση πατρός Μητσοτάκη, Ιουλιανά 1965… googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); }); Θα μιλήσω για το σήμερα. Γι’ αυτό το πρωτοφανές φαινόμενο, βουλευτές να αλλάζουν τα κόμματα λες και παίζουν τις «μουσικές καρέκλες». Βουλευτές, μέσα σε μία κοινοβουλευτική θητεία, να μεταπηδούν διαδοχικά σε δύο ή τρία κόμματα και στο τέλος να καθίστανται ανεξάρτητοι, προκειμένου να μεταγραφούν ενόψει εκλογών σε ένα τέταρτο, ώστε να εξασφαλίσουν την επανεκλογή τους. Αυτός άλλωστε είναι και ο πραγματικός στόχος μιας αποχώρησης. Μετρούν τα δεδομένα, εκτιμούν τις συνθήκες και… κουνάνε μαντίλι. Ούτε πολιτικές θέσεις ούτε ιδεολογίες. Μόνο η επανεκλογή, και γι’ αυτή αγωνίζονται. Ναι, αλλά αυτό δεν προάγει ούτε την πολιτική ως έννοια ούτε τους πολιτικούς ως λειτουργούς της. Και απαξιώνει συνολικά και την πολιτική και τους πολιτικούς στα μάτια της κοινωνίας. Ξεφτιλίζονται ομαδικά… Αραχνιασμένα μυαλά Αλλο παράδειγμα, ο Φεύγας. Ο Βα