Το μέγα αφανές εθνικό έργο του Μητσοτάκη

‘Επειτα από μακρά θητεία στην πρωθυπουργία , την οποία άσκησε ηγεμονικά και υπερφίαλα ανεξέλεγκτα σε όλα τα επίπεδα, πού βρίσκεται σήμερα ο Κυριάκος Μητσοτάκης ; Στις προπαραμονές μιας εκλογικής σύγκρουσης όπου οι δύο κύριοι αντίπαλοί του – με τον πρώτο φυσικά να είναι ασύγκριτα περισσότερο εκείνος που τον κάνει να τρέμει σύγκορμος – είναι οι δύο… προκάτοχοί του στην πρωθυπουργία! Σχεδόν απίστευτο, πλην όμως αληθινό. Ιδίως δε επειδή κατόρθωσε να κάνει και τη Δεξιά και την Αριστερά να ψάχνουν σανίδα σωτηρίας σε εκείνο που είχαν και το έχασαν – η κάθε πλευρά το δικό της. Υπάρχει βαθύτερη, σκληρότερη, αποτυχία που θα μπορούσε να διανοηθεί ένας πρωθυπουργός; Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, εκ του πονηρού ή μη, να ξεκαθαριστεί ότι τα παραπάνω σημαίνουν αποκλειστικά αυτό που ρητά λένε. Και καθ’ ουδένα τρόπο συνεπάγονται ότι Σαμαράς και Τσίπρας έχουν την παραμικρή ομοιότητα σε οτιδήποτε – που κάνει το φαινόμενο ακόμα πιο εντυπωσιακό. Η εμμονή του Μητσοτάκη να μετατρέψει τη ΝΔ σε αλλοπρόσαλλο άλιεν, η πρωτοφανής εκτροπική πολιτική των παρακρατικών μηχανισμών μέσα στο γραφείο του Πρωθυπουργού, τα ατέλειωτα σκάνδαλα, οι Πρέσπες που σαφώς τις ήθελε περισσότερο και από τον Τσίπρα και, κυρίως, η πολιτική έναντι της Τουρκίας που ουδέποτε διανοήθηκε έλληνας πρωθυπουργός και που αν δεν φύγει μπορεί πραγματικά να επιφέρει καταστροφή, καθιστούν σαφές ότι ακόμα και αν ο Σαμαράς δεν είχε κουνήσει το μικρό του δάχτυλο, θα τρέχανε έξω από το σπίτι του. Και όχι μόνο νεοδημοκράτες. googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); }); googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Όμως ο Τσίπρας ; Επειτα από τέτοια θητεία ο Μητσοτάκης κατάφερε να κάνει ξανά αναγκαία για τόσο κόσμο όχι απλώς κάποια Αριστερά, αλλά τον Τσίπρα! Είναι δυνατόν; Είναι. Μέρα με τη μέρα γίνεται σαφέστερο ότι ο Πρωθυπουργός τελεί υπό το κράτος μιας ψευδαίσθησης επιπέδου που απαιτεί ειδικούς, καθώς εκφράζει την ελπίδα ότι ο χρόνος μπορεί να αντιστρέψει την πραγματικότητα την ώρα που καθημερινά διογκώνεται το αντίθετο. Ετσι, οι εκλογές, ιδίως όσο αργούν, θα τον βρουν τελικά σε ένα πολιτικό «κρεβάτι του Προκρούστη», αλλά σε εκδοχή χωρίς προηγούμενο. Και πέραν πάσης φαντασίας. Σε αυτό το κρεβάτι όμως, το μεγάλο μαρτύριο δεν θα είναι ο πόνος που θα έρθει από την πλευρά που θα τραβάει ο Τσίπρας, όσο κι αν καταφέρει να τραβήξει τελικά – αντίθετα, αυτό, δεδομένων των συνθηκών, ίσως κατά βάθος να ήταν συγκριτικά λυτρωτικό για τον Μητσοτάκη προσωπικά ως ήττα… googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); }); googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); }); Το μαρτύριο, ο πόνος, το μεγάλο δράμα που ουδέποτε θα ξεπεραστεί από την ημέρα που θα επέλθει, θα είναι από την πλευρά που θα τραβάει ο Σαμαράς . Αυτός θα τον ισοπεδώσει. Πολιτικά, ιστορικά, ιδεολογικά, και βλέπουμε και τι άλλο. Και οι τροχοί και τα γρανάζια αυτού του φρικτού «μπλε κρεβατιού», ήδη γυρίζουν βασανιστικά χωρίς σταματημό. Και όσο αργεί να φύγει μόνος του τόσο πιο «κόκκινο» θα βαφτεί… Μα και ανεξάρτητα από οποιαδήποτε θέση, ιδεολογία ή αξιολόγηση, το γεγονός παραμένει: μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας πίστεψε και, όπως αποδεικνύεται, πιστεύει ακόμα στον Σαμαρά. Αλλο, στην αντίπερα όχθη, στον Τσίπρα. Ανάμεσά τους, το χάος : τους χωρίζουν τα πάντα. Και να που σήμερα, υπάρχει ξαφνικά το ένα και μοναδικό αίτημα που όχι απλώς τους «ενώνει», αλλά και τους κινητοποιεί. Και πλέον ζητά επιτακτικά το ίδιο και από τους, στα πάντα αντίθετους, πολιτικούς εκφραστές του: να γυρίσουν πίσω το ρολόι της Ιστορίας. Να επιστρέψουν την Ελλάδα πριν από τον Μητσοτάκη. Τα δύο ολοκληρωτικά αντίθετα πολιτικά τμήματα του ελληνικού λαού είναι σήμερα άδηλα «ενωμένα» σε έναν στόχο: να ξαναξεκινήσουν από εκεί που οι ιστορίες τους συνδέθηκαν με την άνοδο του Μητσοτάκη στην εξουσία. Περίπου σαν να ζητούν απέλπιδα συγγνώμη. Αυτό, συνιστά έργο εθνικό, πλην αφανές, του Μητσοτάκη: ένωσε τους Ελληνες στο πάνδημο επιτακτικό αίτημα όχι απλώς να φύγει, μα να ξεχαστεί. Εντελώς…