Από το «PosoKanei» στο «Tsai kai Sympatheia»

Οταν την προηγούμενη εβδομάδα γράφαμε για το επικοινωνιακό πυροτέχνημα της εφαρμογής «PosoKanei» , δεν φανταζόμασταν ότι το sequel θα παιχτεί τόσο άμεσα. Αυτό ήταν η «σύσκεψη κορυφής» στο Μέγαρο Μαξίμου, όπου η κυβέρνηση επεδίωξε μια «συμφωνία κυρίων» με τους «μεγαλοπαράγοντες της αγοράς των σουπερμάρκετ» για τη μείωση των τιμών. Μείωση δεν πέτυχε, κατάφερε όμως – λέει – μια συνθηκολόγηση. Τους έπεισε να κρατήσουν σταθερές τις τιμές για 2.000 κωδικούς προϊόντων για δύο μήνες. Σε περίπτωση που αμφιβάλλαμε, δηλαδή, για το κατά πόσο η πορεία των τιμών μπορεί να ελεγχθεί ή αν εξαρτάται τόσο πολύ πια από τους «εξωγενείς παράγοντες» που επικαλούνται κάθε τρεις και λίγο τα χρυσά βιογραφικά του επιτελικού κράτους. Η ίδια η χθεσινή ανακοίνωσή τους αποδεικνύει πως όχι μόνο πέτυχαν να ελέγξουν τις τιμές, αλλά έβαλαν και χρονικό όριο τον Σεπτέμβριο, προαναγγέλλοντας, εμμέσως πλην σαφώς, τις επόμενες αυξήσεις. Αν αφήσουμε στην άκρη, όμως, την παρωδία της «Εθνικής Κοινωνικής Συμφωνίας», η ουσία βρίσκεται στην ίδια την εικόνα. Μια κυβέρνηση, αντί να χρησιμοποιήσει τα νομοθετικά και ελεγκτικά εργαλεία που θα έπρεπε να έχει ένα κανονικό κράτος, κάθεται η ίδια στο τραπέζι και κάνει «συμφωνίες κυρίων» με 4-5 παίκτες που ελέγχουν την αγορά. Δεν κάνει καμία δομική αλλαγή, δεν χτυπά τις εναρμονισμένες πρακτικές, δεν μειώνει έμμεσους φόρους για τα είδη πρώτης ανάγκης, αντίθετα, στήνει ένα προεκλογικό «σόου» παγώματος των τιμών τους για τους δύο μήνες της μεγάλης τουριστικής κίνησης, εξασφαλίζοντας ένα νέο κύμα ακρίβειας για τον Σεπτέμβριο, οπότε θα μας πλασάρει ως αντίδοτο τις παροχές της ΔΕΘ. googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); }); googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Είναι ένα υπέροχο δείγμα κρατικής νοοτροπίας. Αντί η ομαλότητα της αγοράς και η προστασία του καταναλωτή να εξασφαλίζονται από ανεξάρτητους, ισχυρούς θεσμούς και κανόνες ανταγωνισμού, στην Ελλάδα της «αριστείας» την παζαρεύουμε απευθείας με τα ολιγοπώλια. Σαν τις «συμφωνίες κυρίων» του Αλή Πασά με τους αρματολούς ή των αγάδων με τους κοτζαμπάσηδες για τους φόρους στον Μοριά. Δοκιμασμένες συνταγές, ίσως τις διδάσκουν και στο Χάρβαρντ, σε κάποιο μάθημα για τον εφαρμοσμένο φιλελευθερισμό. Μη δουλευόμαστε, όμως, εδώ το θέμα δεν είναι ιδεολογικό, όχι με την κλασική έννοια. Απλώς, να, για να συγκρουστείς με το ολιγοπώλιο, πρέπει, τουλάχιστον, να μη νιώθεις κι εσύ μέρος του.