Δώδεκα κι ούτε ένα τηλεφώνημα

Τους φαντάζομαι να τσεκάρουν κάθε τόσο την οθόνη του κινητού τους. «Μήπως χτύπησε και δεν το άκουσα;». «Μήπως το είχα, κατά λάθος, στο αθόρυβο;». «Και αν δεν πιάνει καλά εδώ που είμαι;». «Κι αν με πάρει από άλλο νούμερο;». «Κι αν δεν με πάρει καθόλου;». «Μήπως να πάρω εγώ;». «Μήπως να κάνω κάτι για να με προσέξει; Μια δήλωση, μια ανάρτηση στα σόσιαλ;». «Ή να το παίξω υπεράνω;». Σε όλο αυτό, παίζει ως μουσικό «χαλί» το «Δώδεκα» της Αννας Βίσση. «Δώδεκα κι ούτε ένα τηλεφώνημα, τον αριθμό της μοναξιάς μου δεν χτυπάς και μεγαλώνει η απόσταση για μας». Τους λυπάμαι κατά κάποιον τρόπο όλους αυτούς τους βουλευτές, τα πρώην πουλέν του ΣΥΡΙΖΑ ή κι αυτούς που, στις εκλογές του 2023, τους έταζε ο Αλέξης Τσίπρας υπουργεία και μετά έμειναν με το 17% στο χέρι και μετά άρχισε το «Απετάξω τω Τσίπρα», «Απεταξάμην», «Απετάξω τη Αχτσιόγλου», «Απεταξάμην», ενώ είχαν ήδη υποδεχθεί με τα βάγια τον Κασσελάκη και μετά πήγαν στο σπίτι του στις Σπέτσες, εκείνο με την πισίνα που ήταν, τελικά, ποδονίφτης, και μετά μαζεύτηκαν σε ένα μπουζουξίδικο και τους είπαν «Απετάξω τω Κασσελάκη», «Απεταξάμην» και κούνησαν τα βάγια στον Φάμελλο και μετά πάλι «Απετάξω τω Φάμελλω», «Απεταξάμην», μέχρι και πρόταση μομφής, σου λέει, σκέφτονται να του κάνουν μπας και γλυκαθεί ο Τσίπρας, αλλά εκείνος τίποτα, και «Δώδεκα, η ελπίδα μου κρεμάστηκε, σ’ ένα τηλέφωνο που έμεινε νεκρό και την καρδιά μου που φωνάζει σ’ αγαπώ», και επειδή άρχισα να αισθάνομαι σαν τον αντιπρόεδρο του Πανσερραϊκού, πάμε παρακάτω. Μοιάζει με ένα ιδιότυπο πολιτικό σύνδρομο της Στοκχόλμης. Ο Τσίπρας που τους διέλυσε (και μαζί όλη την Αριστερά), που τους «φόρεσε» τον Κασσελάκη, που έγινε αιτία να διασπαστούν δυο τρεις φορές μέσα σε δυο τρία χρόνια, αυτός πιστεύουν ότι θα τους σώσει, θα τους εξασφαλίσει δηλαδή μια εδρούλα στο κοινοβούλιο διότι είναι και αρκετοί αυτοί που καλόμαθαν χρόνια τώρα στο βουλευτιλίκι και αμφιβάλλω αν μπορούν να κάνουν άλλη δουλειά – όχι λόγω ανικανότητας αλλά «είναι γλυκό το ποτό της εξουσίας». Και τι να κάνουν δηλαδή που ακόμη κι αν προσθέσεις τα ποσοστά ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Αριστεράς πάλι δεν είναι σίγουρο ότι εξασφαλίζεις είσοδο στη Βουλή. googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); }); googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Εν τω μεταξύ, είναι κι αυτοί που περιμένουν (ή, μάλλον, θεωρούν ότι περιμένουν) τηλεφώνημα και από τον Τσίπρα και από το ΠΑΣΟΚ , αλλά «…Και δεν χτυπάει το τηλέφωνο, με πνίγει το παράπονο, που δεν κατάλαβες ποτέ σου τι περνώ κι αν έχει γίνει η αγωνία μου βουνό». Κυρίως πρώην βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που στα δύσκολα του γύρισαν την πλάτη – μέχρι και τον θάνατο του Γιώργου Παπανδρέου είχαν ευχηθεί σε δημόσια ανάρτηση – και πήγαν στον ΣΥΡΙΖΑ και μετά ήθελαν πάλι ΠΑΣΟΚ, αλλά τώρα, σου λέει, «μήπως να πάμε Αλέξη; ». Που θεωρώ ότι, μοιραία, καλλιεργεί αυτό το κλίμα γιατί προβληματίζεται (λέω τώρα εγώ) για το αν θα πάρει τα πρώην στελέχη του που θα κάνουν την ΕΛΑΣ να μοιάζει σαν ΣΥΡΙΖΑ με πολιτικά. Αλλά και καινούργια να πάρει, σαν παλιά θα φαίνονται, οπότε «…Δώδεκα κι ούτε ένα τηλεφώνημα, μες στου μυαλού μου το αβάσταχτο κενό, μοιάζεις με όνειρο που φεύγει μακρινό». (Τελικά, όταν θέλεις να μιλήσεις για την κατάσταση στην Αριστερά, μιλάς σαν τον αντιπρόεδρο του Πανσερραϊκού). googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); }); «Δουκάτα» Εν τω μεταξύ, ο «Δουξ των Αθηνών» αποδεικνύεται πιο πρακτικός. Τι κουβέντες τώρα και σούξου μούξου. Μιλημένα και τιμημένα. Να «αρραβωνιαστεί» (πολιτικά λέμε πάντα) τον Τσίπρα και να του κάνει δώρο αρραβώνων το ΠΑΣΟΚ. Σαν να το είχε σπίτι του, δώρο από τον παππού και τη γιαγιά. Μπορώ τώρα εγώ να μην πω ότι βρήκε να τα κάνει. Μεταξύ του «πρώτοι έστω και με μία ψήφο» και της ηττοπάθειας που έχει χτυπήσει κατακέφαλα το κόμμα της Χαριλάου Τρικούπη, υπάρχει και μέση οδός. Που προϋποθέτει όμως την άμεση απομάκρυνση του δημάρχου.