Θεώνη Κουφονικολάκου: Από την καλή και την ανάποδη

« Δεν μας αφορά η συζήτηση περί συνεργασίας», έλεγε μια μέρα πριν απ’ την πρεμιέρα στο Θησείο. Διευκρίνιζε πως δεν εργάζονται «καθόλου με την προοπτική τέτοιου είδους συγκλίσεων». Την επομένη της ελασίτικης «δημοκρατικής γιορτής», εξηγούσε ότι δεν αισθάνεται πως «το ΠΑΣΟΚ είναι στον όμορο χώρο» επειδή «δεν έχει παρόμοια κουλτούρα». Του Αγίου Πνεύματος, όμως, όταν της ζήτησαν να σχολιάσει την ιδέα που έριξε ο Χάρης Δούκας για τις δεύτερες κάλπες, παρέπεμψε κάθε ενδιαφερόμενο στον πράσινο αρχηγό, αφού «τόσο ο κ. Ανδρουλάκης όσο και η πολιτική ηγεσία του ΠΑΣΟΚ με κάθε τρόπο απορρίπτουν συνεργασία με την Αριστερά» (κι αφήνουν, όπως συμπλήρωσε, ανοιχτό το ενδεχόμενο συμπόρευσης με τη ΝΔ, ενώ στην Αμαλίας επιθυμούν την επανίδρυση της δημοκρατικής παράταξης). Η Θεώνη Κουφονικολάκου μέσα σε μια εβδομάδα απέκλεισε τρεις φορές τη συμμαχία το Κίνημα. Αλλά, ταυτόχρονα, παρουσίασε και τρεις διαφορετικές γραμμές. Για τους αντιπάλους, έτσι εξαίρεσε το κόμμα της από την Κεντροαριστερά, την Αριστερά και το Κέντρο. Κι όχι μόνο, το κάδραρε ως «ανάδελφο». Οι γκρούπις του πρώτου αριστερού πρωθυπουργού δεν συμφωνούν, βέβαια. Η επίσημη φωνή της Συμπαράταξης, σημειώνουν, λέει στα μίντια ακριβώς αυτό που εκείνος θέλει να διακηρύξει με την επάνοδό του: πως ο νέος του πολιτικός φορέας θα μαζέψει όλο το χαρτί απ’ το τραπέζι της προοδευτικής αντιπολίτευσης. Αν και ρούκι στο γυαλί, διηγείται το κομματικό αφήγημα περί εαμικής Αριστεράς και πατριωτικής Δεξιάς με την άνεση που απορρίπτει ο επικεφαλής της ΕΛΑΣ τις μομφές περί ιδεολογικής αμφισημίας – πιο εύγλωττα από τον τελευταίο, μάλιστα. Τα πρώτα δείγματα της μιντιακής της παρουσίας αρέσουν. Ανταποκρίνεται αξιοπρεπώς στις απαιτήσεις του ρόλου της εκπροσώπου Τύπου, σύμφωνα με επικοινωνιακά μπαρουτοκαπνισμένους κοινοβουλευτικούς. googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); }); googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Οι γνώσεις που απέκτησε δίπλα στον Χουλιαράκη (στο γραφείο του οποίου υπήρξε διευθύντρια μεταξύ 2015 και 2017) της φαίνονται ιδιαίτερα χρήσιμες σήμερα, που καλείται να απαντήσει επιθετικές ερωτήσεις για το οικονομικό αποτύπωμα της πρώτης φοράς Αριστερά σε κρατικά ταμεία και οικογενειακούς προϋπολογισμούς. Αραδιάζει νούμερα με τεχνοκρατική ταχύτητα, προκειμένου να διαφημίσει το ενδιαφέρον που έδειξε ο Τσίπρας απ’ το Μαξίμου για την «ευαλωτότητα» (ή όπως θα λέγαμε στη συριζαϊκή αργκό εκείνης της εποχής: την ταξική του μεροληψία). Και από την ανάποδη Σε αντίθεση με έναν από τους αναπληρωτές της, δεν έχει στο σοσιαλμιντιακό ενεργητικό της πύρινες αναρτήσεις κατά του ηγέτη της κυβερνώσας Αριστεράς. Αρα, δύσκολα οι απέναντι μπορούν να πλήξουν την προσωπική της αξιοπιστία (ο μεγαλύτερος εχθρός της κρύβεται στην «ευρηματικότητα» των επιχειρημάτων τύπου η «ωρίμαση» του Νυφούδη). Η αντισυμβατικά συμβατική εικόνα της είναι ακριβώς αυτό που φέρεται να αναζητούσε για τη βιτρίνα του νέου του κόμματος ο ιδρυτής του. Δεν θυμίζει τον ορθόδοξο ΣΥΡΙΖΑ αλλά διατυμπανίζει την αγανάκτησή της για τον ελληνικό δείκτη φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού, που πλησιάζει της Βουλγαρίας. Οι επιλογές φρέσκων, άφθαρτων πολιτικά, προσώπων «δεν είναι προσωπείο», επιμένει. Μαρτυρούν πόσο έχει αλλάξει η τσιπρική προσέγγιση στα πράγματα, δεν κουράζεται να επαναλαμβάνει. Ωστόσο, η αίσθηση ορισμένων ανθρώπων που παρακολουθούν στενά τα οργανωτικά του νεοσύστατου κόμματος είναι πως η ίδια δεν εντάσσεται στην κατηγορία των στελεχών τα οποία συνδιαμορφώνουν τη ρητορική του. Δεν εισηγείται. Εκθέτει στην κρίση του κοινού ό,τι έχει αποφασιστεί από άλλους. googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); }); Το κάνει με ζέση, πάντως, σαν να ανήκει στον αρχηγικό «έσω κύκλο». Υπερασπίζεται τη μεσσιανική αποστολή της ΕΛΑΣ με τόσο ζήλο, ώστε οι ανταγωνιστές της (κεντροαριστεροί και κεντροδεξιοί) να διακρίνουν ήδη αλαζονεία στο ύφος της. Μια πηγή, για παράδειγμα, έχει προσέξει πως συχνά σταματά τους δημοσιογράφους που ετοιμάζονται για διευκρινιστική ερώτηση με μια χειρονομία, απαιτώντας να ολοκληρώσει πρώτα. Ενίοτε διορθώνει και τη διατύπωση των ερωτημάτων – ρισκάροντας να ακουστεί υπεροπτική ή να δώσει την εντύπωση πως αποφεύγει ένα σημαντικό κομμάτι της δουλειάς που έχει αναλάβει: τη λογοδοσία για τα πεπραγμένα κάποιου που δεν είναι «πρωτοεμφανιζόμενος». Εχει προλάβει να υποτιμήσει τους πολιτικούς επικριτές της ΕΛΑΣ, είτε δηλώνοντας ότι δεν προτίθεται να ρίξει το επίπεδο της αντιπαράθεσης, είτε διαγιγνώσκοντας τον πανικό τους. Παρ’ όλα αυτά, δεν έχει ακόμη βρεθεί στ’ αλήθεια αντιμέτωπη μ’ αυτούς. Δεν έχει εμφανιστεί έχοντας στο διπλανό τηλεπαράθυρο έναν πασόκο ή έναν νεοδημοκράτη με πείρα στις λογομαχίες (και με αρχείο τσιπρικών αυταπατών στη μνήμη τους). Η Κουφονικολάκου είναι ευφράδης, ετοιμόλογη και καθόλου ξύλινη. Αλλά, ο καλύτερος τρόπος να δοκιμάσεις την ικανότητα ενός πορτ-παρόλ είναι να δεις πώς συμπεριφέρεται στους ζωντανούς πολιτικούς καβγάδες,