Και με πιάνουν οι ευαισθησίες μου

Δεν νομίζω ότι ο Τσίπρας τρελάθηκε να πάει να βάλει στον κόρφο του συναρχηγούλη. Ας όψονται οι νεοδημοκράτες Αθηναίοι που άπλωσαν την αρίδα τους πάνω στο μεγάλο ποσοστό του Μπακογιάννη, δεν πήγαν να ψηφίσουν τη δεύτερη Κυριακή κι έτσι στουκάραμε αύτανδροι πάνω στον Δούκα. Ούτε τον Μπακογιάννη ψήφισα. Πρώτον γιατί ανήκω σε άλλον Δήμο και δεύτερον γιατί θα του χρεώνω για πάντα τον εξανδραποδισμό της νεοκλασικής ψυχής της Αθήνας. Αυτός τουλάχιστον είχε κλείσει μερικές τρύπες σε πεζοδρόμια, πράγμα που θα μπορούσε κάλλιστα να το έχει κάνει και ο Δούκας αν δεν ήταν Δούκας με περικεφαλαία. Σε τι μας εξωθεί μια περικεφαλαία κολοκοτρωνέικη, άπαξ και φυτρώσει πάνω στην κεφάλα μας; Αφού δεν υπάρχει άλογο, καλό και το καλάμι. Αρκεί το καλάμι να είναι βιολογικό, βιοδιασπώμενο, μην το δει ο Κόκκαλης και τον πιάσουν οι ευαισθησίες του. Οι ποιες; Το αφήνω να πέσει κάτω κι όποιος το βρει χάρισμά του. Με τις ζέστες που περιμένουμε θα του χρειαστεί. Οσο πάει και λιώνει το πολιτικό σκηνικό, φιγούρες διαχέονται η μία μέσα στην άλλη, ιδέες πήραν των ομματιών τους κι άφησαν ξοπίσω τους μια τρύπα, νέοι κομματικοί σχηματισμοί ξεκαλουπώνονται σαν τα ρολόγια του Νταλί ενώ η συζήτηση διεξάγεται πλέον με όρους «Θεοπούλας» – απορώ ποιος έχει τα δικαιώματα χρήσης αυτού του τηλεοπτικού prop. H κυρία Εφη Παπαθεοδώρου ; Δεν το νομίζω. Ετσι όπως την κόβω, είναι μια σεμνή και φιλική παρουσία που δεν θα έπαιρνε τέτοια πρωτοβουλία να στερηθεί ένα μεγαλο κομμάτι της κοινωνίας που κάποτε της έδωσε την πάνδημη δημοφιλία. Ο μόνος που το έκανε αυτό είναι θαρρώ ο Σταυρίδης αλλά η Θεοπούλα δεν είναι Σταυρίδης να φωνάζει μέσα στην παράσταση «Ο-λυ-μπι-ακός» και να τον χειροκροτάνε ακόμη και οι βάζελοι. Γιατί αυτή είναι η φτιάξη του μεγάλου του κωμικού που δεν χρειάζεται συγγραφέα. Να μαγεύει και να ενώνει τα αντίθετα κι όχι να συστήνει στον Τσίπρα να γίνει «πιο άγριος». Ου συ με λοιδορείς αλλ’ ο τόπος, λέει στον Καπουτζίδη μια αρχαία παροιμία.