क्यान्सरले हल्लाउन सक्छ, भत्काउन सक्दैन

क्यान्सर लागेको परिवार जतिसुकै धनी भए पनि क्षणभरमै गरिबीको रेखामा पुग्दो रहेछ।

भनिन्छ, आँधी आउनुपूर्वको मौसम निकै शान्त हुन्छ । म पेसाले फोटोग्राफर । जीवन आफ्नै गतिमा अघि बढिरहेको थियो ।

क्यामराको लेन्सबाट संसारका सुन्दर र उज्याला रङहरू कैद गर्नु, रातभर कम्प्युटरको स्क्रिन अगाडि बसेर फोटो र भिडियो सम्पादन गर्नु अनि डिजिटल बजारको भूलभुलैयामा हराउनु मेरो दैनिकी थियो ।

एउटा ३१ वर्ष पुरानो स्थापित फोटो स्टुडियोको जिम्मेवारी र हाँसोखुसीले भरिएको मेरो सानो संसारमा अचानक एउटा यस्तो आँधी आयो, जसले हाम्रो जीवनको जग नै हल्लाइदियो।

त्यो २०८२ कात्तिक महिनाको कुरा थियो । श्रीमतीलाई केही समयदेखि पेटको समस्या भइरहेको थियो । सुरुमा हामीले यसलाई सामान्य ग्यास्ट्रिक मान्यौँ । नेपालीको बानी– पेट दुख्नेबित्तिकै ‘ग्यास्ट्रिक होला’ भनेर टार्ने वा एकाध चक्की औषधि खाएर चित्त बुझाउने । तर, यसपटक समस्या त्यतिमा मात्र सीमित रहेन। बिस्तारै वाकवाकी लाग्ने र दिसामा कालो रगत देखिने जस्ता गम्भीर लक्षणहरू देखिन थाले ।

दुखाइ र असहजता बढ्दै गएपछि हामीलाई लाग्यो– अब ढिला गर्नु हुन्न । हतार-हतार टोखामा रहेको ग्रान्डी अस्पताल पुग्यौँ । अस्पतालको त्यो सेतो भित्ता, औषधिको गन्ध र बिरामीहरूको भीडबीच मेरो मनमा एउटा अज्ञात डरले डेरा जमाउन थालिसकेको थियो।

डा. कस्यपले बिरामीको अवस्था निकै गम्भीरताका साथ हेर्नुभयो। लक्षणहरू सुन्नेबित्तिकै उहाँको अनुहारमा एउटा गम्भीरता छायो, जसले मलाई भित्रभित्रै त्रसित बनाइरहेको थियो ।

‘केही विशेष परीक्षणहरू तुरुन्तै गराउनुपर्छ’ डाक्टरको यो वाक्यले मलाई सचेत बनायो । हामी त सामान्य ग्यास्ट्रिकको अनुमानमा अस्पताल पुगेका थियौं । तर, हाम्रो उपचारको दिशा नै बदलियो । एन्डोस्कोपी, कोलोनोस्कोपी र अन्य भिडियो एक्सरेहरू गरिए । रिपोर्टहरू आउने क्रम सुरु भयो।

त्यही बीचमा डा. देविश प्याकुरेल र आदरणीय दाजु रबीश शर्माबाट प्राप्त सहयोगले सही निदान र सही रिपोर्ट छिटो निकाल्न ठूलो मद्दत पुर्‍यायो। रिपोर्टहरू टेबलमा आउँदा डाक्टरको शंका सत्य साबित भइसकेको थियो ।

डा. कस्यपले रिपोर्ट मतिर सार्दै गम्भीर आवाजमा भन्नुभयो, ‘यो सामान्य ग्यास्ट्रिक वा पेटको इन्फेक्सन होइन । ठूलो आन्द्राको बायाँ भागमा मासु पलाएर बनेको क्यान्सर हो । ‘क्यान्सर’ ! यो एउटा यस्तो शब्द हो, जुन सुन्नेबित्तिकै मान्छेको सातो जान्छ । क्षणभरका लागि वरिपरिको संसार ठप्प भयो । आँखाअगाडि अन्धकार छायो ।

३७ वर्षकी उनी, जसको काँधमा दुई साना छोरीहरूको भविष्य र मेरो पूरा संसार अडिएको थियो । डा. कस्यपले हामीलाई सम्हालिन समय दिनुभएन उहाँले भन्नुभयो, ‘डराउने समय छैन । यो सुरुआती चरणको क्यान्सर जस्तो देखिन्छ । हामीले छिटोभन्दा छिटो उपचारको तयारी गर्नुपर्छ ।’

उहाँले दिएको छिटो निर्णय गर्ने हौसलाप्रति म आभार प्रकट गर्छु । नेपालमै उपचारको सुरुवात भयो । आन्द्रामा भएको त्यो ट्युमरको कारण भित्र पिप जमेर ठूलो फोको बनिसकेको थियो ।

डाक्टरहरूले पहिलो चरणमा त्यो पिप निकालेर संक्रमण कम गर्ने औषधि र उपचार सुरु गरे । यस कठिन यात्राको पहि