Een topjaar voor Panini en toch oogt de toekomst somber: komt het nog wel goed met de stickerreus?

Met dank aan de stickerboeken van het WK voetbal stromen de centen dezer dagen binnen bij Panini. Of hoe een idee uit 'de jaren stillekes' nog altijd een geldezel blijkt te zijn. Dat heeft de concurrentie intussen ook begrepen, en plots zitten de Italianen in de hoek waar de klappen vallen.

Alles komt terug. TikTok, Instagram en Snapchat krijgen dezer dagen bij veel kinderen een pak voor de broek van een bijzonder 'analoog' tijdverdrijf: stickers verzamelen, ruilen en kleven. Alsof we in een nostalgische bui om de paar jaar even naar de 20e eeuw worden gekatapulteerd. Inclusief scholen die worstelen om die aloude speelplaatsrage in goede banen te leiden.

We hebben het natuurlijk over de alom bekende Panini-stickers en -albums in de aanloop naar het WK voetbal. Dit jaar zitten we al aan het 15e WK-album ooit van de Italiaanse uitgeverij. Doordat het aantal deelnemers op het WK fors is opgetrokken, gaat het ook om het dikste album ooit. Voor een vol album moet je nu 980 stickers verzamelen, 342 meer dan de vorige editie.

Het jaagt de hype alleen maar aan bij verzamelaars. Panini moet de centen gewoon binnenharken, zo lijkt het wel. Reken maar uit: 1,5 euro per pakje van 7 stickers. Dat betekent dat je - in een perfect scenario - 140 pakjes moet kopen om je album vol te krijgen, goed voor 210 euro.

Maar, zo berekenden enkele slimme bollen, statistisch gezien heb je meer dan 1.000 pakjes nodig om aan alle unieke stickers te komen. Minstens 1.500 euro per album dus (vorig WK was dat nog zo'n 1.000 euro), tenminste: als je niet zo slim bent om je dubbele exemplaren te ruilen.

Die stickers zijn dus een geldezel, horen we je mompelen. Klopt, en dat hadden de broers Benito en Giuseppe Panini in de jaren 60 ook al snel door. Want prentjes van sportlui - 'figurine' - die je in een album kon kleven, die bestonden veel langer in Italië. Het Milanese bedrijf Nannina was er bijvoorbeeld al sinds 1947 mee bezig.

De gebroeders Panini, die een krantendistributiebedrijfje hadden in Modena, hadden een neus voor zaken. Giuseppe stootte eind 1960 in Milaan op een oude, onverkochte partij 'figurine' van Nannina. Hij kocht ze over, verpakte ze vervolgens per 2 in witte zakjes met rode randen en bood ze te koop aan voor 10 lire per stuk (dat zou vandaag zo'n 15 à 20 eurocent zijn).

Het mysterie van die pakketjes - welke kaartjes zou je krijgen? - werkte wonderwel bij de Italianen. Giuseppe verkocht van die eerste partij maar liefst 3 miljoen zakjes. Hij twijfelde niet meer en startte zijn eigen uitgeverij, Benito stapte er datzelfde jaar nog in. Het eerste 'Calciatori'-vo